Zofia Mirska – „grudka ziemi”

Ten wpis był dotąd czytany 354 razy!

ten wiersz jest grudką ziemi
którą rozcieram palcami
obejmuję zmysłami badam oglądam
jak bym spotkała samą siebie

trzymam ją w dłoni
a ona pachnie nowym istnieniem
choć oddycha śmiercią w milczeniu
a ona nic nie wyjaśnia
choć skrywa ludzki labirynt
losów marzeń i zwątpienia
a ona choć w bólu rodzi

to śpiewa zielenią

i w tej melodii objawia słowa
– jestem Tobą ziemią ojczystą
i całym Światem
nie pozwól mi leżeć jałowym odłogiem
przecież mogę stać się Twoim ogrodem!
i staje mi się bliższa
niż j a sobie samej

a promień światła zlepia w całość
cząstki myśli trudu i czynu
każde „Ja” grudkę ziemi i stronę wiersza
wpisuję w tajemną księgę życia

2015 r.