Karolina Kusek

Karolina Kusek

Tomiki autorskie

  • Słonecznikowe nutki, 1982
  • Na Ziemi i wyżej
  • Spacerkiem przez pole
  • Barwy lata
  • Twoje słowa
  • Z babcią za rękę
  • Moje krajobrazy
  • Malowane słońcem
  • W stronę słońca
  • Obrazki z naszego dzieciństwa
  • Pomiędzy świtem a zmierzchem (wiersze żałobne po katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem)
  • Atramentowym szlakiem
  • Za głosem serca
  • Objęłam spojrzeniem świat dziecka
  • Taniec czasu
  • Pomiędzy tęczą a błotnym kamieniem
  • Tajemniczy cień – baśń sceniczna
  • Gdy oniemieli wieszcze
  • Ty jesteś moim słońcem
  • Dzieci Marsa

Karolina Kusek (ur. 1940 w Tarnopolu) – poetka, dziennikarka, autorka fraszek, aforyzmów, złotych myśli i tekstów piosenek. Do 2007 roku wiceprezes Związku Literatów Polskich Oddział we Wrocławiu.

Jest absolwentką Szkoły Muzycznej (klasa skrzypiec) we Wrocławiu, Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Pracowała w Wydawnictwie Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu, a następnie jako dziennikarka w Słowie Polskim i Słowie Powszechnym.

Jest autorką poetyckiej wersji Dziadka do orzechów według Ernsta Hoffmanna na premierowe przedstawienie baletu w Operze Wrocławskiej.

Wydała 26 książek, głównie dla dzieci i o dzieciach. Twórczość poetycka autorki oparta jest na fundamencie walki o prawa dziecka, które jest największym dobrem i nadzieją świata, i któremu należy się szacunek, godne dzieciństwo, miłość i rozwój. Poetka skupia się na świecie dziecka – jego życiu, doznaniach, emocjach. Ważnym elementem twórczości Kusek jest świat widziany oczyma dziecka, często różniący się od tego jak widzą go dorośli. W wielu wierszach autorka przywołuje czasy wojny, a w nich niewyobrażalny dramat dzieci, jako swoisty testament pamięci i przesłanie dla przyszłych pokoleń. W literackiej formie poetka apeluje również do dorosłych o zwrócenie uwagi na problemy dziecka we współczesnym świecie. Kusek kieruje też słowa do dziecka starając się ukierunkować jego wrażliwość na piękno, trwałość i kruchość świata, harmonii w przyrodzie, mądrość odwiecznych praw natury, którego człowiek jest nierozerwalną cząstką.